Marathonervaring op festival De Kunst van het ouder worden. Door Mary Ritsema

Vrijdag 29 september bezocht Mary Ritsema uit Schipborg het festival De Kunst van het ouder worden in de Groninger Forum Bibliotheek. Zij was niet alleen bezoeker maar vertegenwoordigde er ook het project Samen Kunst Verkennen van Groningen Plus. In deze blog doet Mary verslag van haar persoonlijke festivalmarathon.

De Kunst van het ouder worden: de festivaltitel prikkelt; het is niet altijd eenvoudig, we willen bijna allemaal graag ouder worden, als het kan een beetje prettig en gezond!

Vandaag ben ik met een paar collega-initiatiefnemers aanwezig om deelnemers te vinden voor ons project Samen Kunst verkennen! Met dit project, een initiatief van Groningen Plus gaan we met veertig ouderen drie maanden lang op onderzoek uit. De aftrap van ons project is woensdag 18de oktober met een workshop bij het NNT. Twee weken later gaan we groepjes vormen die drie maanden met elkaar aan een eigen project gaan werken. Het enige dat vaststaat is dat het iets met kunst te maken heeft. De hamvraag in het project is: wat betekent kunst bij ons eigen ouder worden? Aanmelden en meer info via deze link.

Omdat ik ben gevraagd of ik een blog zou willen schrijven ben ik ook bij de opening. Daar roept Saskia van Ham van VRIJDAG aanwezigen met een goed plan voor een rijker culturele leven op een beroep te doen op het nieuwe ouderencultuurfonds Pronkjewail. Van die mogelijkheid hebben wij al. gebruik kunnen maken. Het Pronkjewailfonds steunt ook Samen Kunst Verkennen! Helemaal leuk is het als aanwezigen na de openingstoespraak van cultuurwethouder, Paul de Rook, samen gaan rock ‘n’ rollen. Iedereen doet mee, nadat een danspaar van samen 145 jaar oud (gemiddeld bijna 75 jaar!!!) ons enthousiast maakt. De sfeer is gezet.

Met Samen Kunst Verkennen staan we naast Minke de Groot, bij haar kun je zeefdrukken, een gat in de markt zo blijkt. De deelnemers gaan met een eigen kunstwerkje, een placemat met eigen zeefdruk, naar huis. Onze andere buurvrouw is Sjikke Mulder, die samen met Heleen Untied het boekje: Stoppen met werken. Hoe moeilijk kan het zijn… ! heeft geschreven. Met pensioen gaan en dan? Zij hebben vrouwen geïnterviewd en mocht u denken: gelukkig het is zover, voor velen werkt dat niet zo.

Schuin tegenover ons wordt tv gemaakt door Samen-in-Beeld-tv en een stukje verderop is een live radio-show met Marjolein Rover van Zomaar Radio. Ook op begane grond van de bibliotheek, tussen de boeken krijgen mensen een inkijkje in robotica. Als zorgrobot Zora gymnastiekoefeningen doet klinkt er luid gelach, maar men doet toch mee. En je kan vandaag gedichten leren schrijven bij stadsdichter Lilian Zielstra. Ik neem een kijkje: het gaat over ervaring met je eerste liefde. Had ik bij moeten zitten, mijn eerst liefde is er vandaag ook, we zijn september 2019 vijftig jaar getrouwd. Lilian vertelt dat het bij schrijven vooral gaat om weglaten, overbodige informatie schrappen is het credo.

Achterin bij het trappenhuis Wembo Liu, een studente van Minerva met haar kunstproject. Bij een groot scherm en via allerlei armbewegingen kan ik de elementen vuur, water, aarde en bomen met elkaar verbinden. Een andere student van de masteropleiding MadTech van Minerva, Kayleigh Beard heeft een installatie gemaakt waar je met armbewegingen muziek kunt maken. Met een koptelefoon op waarop vioolmuziek is te horen, sta ik te dirigeren. De tonen veranderen van hoog naar laag. Erg leuk en ook nog grappig voor de toeschouwers!

Het lukt mij ook nog een lezing bij te wonen. Peter van Beek vertelt over zijn fotoproject Hollandse Wijzen. Hij geeft een cursus van 4 workshops aan ouderen via verzorgingshuizen, asielzoekerscentra, culturele groepen etc. De deelnemers gaan elkaar portretteren, zo ontstaat een reportage. Het observeren van elkaar doet duidelijk iets met mensen. Ook wij moeten twee minuten naar onze buurman of buurvrouw kijken. Jammer genoeg werkt dat iets minder effectief in deze festivalsetting omdat we vervolgens geen foto kunnen maken. Jammer, het kijken naar mijn buurman blijft nu steken in het nadenken over waarom zou mijn buurman hier vandaag zijn? Ging hij met iemand mee? Of wilde hij zelf hier graag zijn?

Ik moet weer naar mijn “werkplek”. Daar ontmoet ik Han de Ruiter, voorheen lid van het College van bestuur van de Hanzehogeschool (mijn oude werkplek) en nu directeur van Healthy Ageing. We praten een tijdje en dan is het alweer tijd om te gaan eten. We zitten naast elkaar aan tafel en gesprekstof genoeg. De pompoensoep en salades staan al klaar. Zeven dames van Vrouwkracht Catering (Jasmijn Zorgt) hebben gekookt en dienen op. Heerlijke rijst- en bamischotels, gebakken groenten en kip staan te dampen op de tafels. Na afloop is er een grote dadelbonbons met kokos. Mmm!

foto Heleen Untied

’s Avonds is het aantal bezoekers minder groot. Het is duidelijk dat de middag bij de mensen de voorkeur heeft. Met mijn aanwezigheid vanaf ’s middags 13.00 uur voel ik me inmiddels alsof ik een marathon heb gelopen. Onze nieuwe buurvrouw op de expositie blijkt Ida Buijs, de creatieve juf van de school van onze kleinzoon te zijn. Op tafel liggen allemaal speelattributen. Ida maakt een foto van Heleen Untied. Via trucjes wordt een minifoto van Heleen tegen een grote speelgoedkikker geplaatst. Heleen wéér op de foto: ze kust de kikker. Het resultaat is bijzonder grappig.

foto Bob de Vries

 

Bij de stilte disco (Silent Disco) krijg ik een koptelefoon met rock and roll muziek op mijn hoofd en dans ik nog een rondje op de dansvloer. Een mevrouw met een rollator accepteert mijn uitgestoken hand, ze doet ook mee. Kijken is natuurlijk ook vermakelijk, zeker zonder de muziek. Het is tijd!

We gaan huiswaarts, het was een leuke dag, met vooral mooie ontmoetingen.

 

 

Tekst en foto’s (tenzij anders vermeld) Mary Ritsema, 1 oktober 2017

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *